Οι σεισμοί προκαλούνται από ξαφνική ολίσθηση σε ρήγματα όπου μπλοκ του φλοιού της Γης κινούνται το ένα ως προς το άλλο. Το υποκέντρο (ή εστία) είναι το σημείο κάτω από την επιφάνεια όπου ξεκινά το ρήγμα· το επικέντρο είναι το σημείο ακριβώς από πάνω στην επιφάνεια. Η τάση μπορεί να συσσωρεύεται στα όρια των πλακών για εκατοντάδες χρόνια πριν απελευθερωθεί σε ένα μόνο γεγονός (USGS Earthquake Hazards Program).

Το μέγεθος μετρά το μέγεθος ενός σεισμού και τη σεισμική ενέργεια που απελευθερώνεται στο υποκέντρο. Η κλίμακα Richter (1935) είναι λογαριθμική: κάθε αύξηση κατά μία μονάδα σημαίνει περίπου δέκα φορές μεγαλύτερο πλάτος κύματος και περίπου 31 φορές περισσότερη απελευθερωμένη ενέργεια. Οι σεισμοί καταγράφονται από σεισμογράφους· υπηρεσίες όπως η USGS χρησιμοποιούν την κλίμακα σεισμικής ροπής για μεγάλα γεγονότα. Η ένταση περιγράφει τις παρατηρούμενες επιπτώσεις του δονήματος (σε ανθρώπους, κτίρια και έδαφος) και ποικίλλει με την απόσταση από το επικέντρο (USGS· BSSA).

Οι προσεισμοί είναι μικρότεροι σεισμοί που μερικές φορές προηγούνται του κύριου σεισμού· οι μετασεισμοί ακολουθούν το κύριο γεγονός και μπορούν να διαρκέσουν εβδομάδες, μήνες ή χρόνια ανάλογα με το μέγεθος του κύριου σεισμού. Τα παραπάνω δεδομένα προέρχονται από το European-Mediterranean Seismological Centre (EMSC).